Zaterdag Dillenburg Duitsland CAI 3*

Zaterdag Dillenburg Duitsland CAI 3*

22.06.2014

Niets op deze wedstrijd is “gewoon” zelfs het naar de start toe rijden van het A-traject niet. Deze ligt ongeveer een kilometer redelijk stijl de berg op. Als je het loopt voel je aardig je spieren, dus dit zal vast hetzelfde zijn voor de paarden. Wij hebben er dan ook voor gekozen om de kar achter de auto naar boven te brengen zodat Diesel alleen zichzelf naar boven hoeft te sjouwen. Hilarisch om te zien, overal in het kleine stadje zie je mensen in kofferbakken zitten en daarachter marathonwagens. Rudolf loopt met Diesel omhoog en oom Ningo heeft mij met alle spullen daar afgeleverd. Het echte werk kon beginnen. We hadden het A-traject goed verkend en wisten waar het erg klom en welke stukken juist een beetje vlak waren. Alleen op de vlakke stukken had stappen nut. En het pakte super uit. In de stap gedeeltes zakte zijn hartslag direct terug en kon hij even helemaal ontspannen. Hij kwam dan ook heel relaxt bij de rust aan. Dit was echt een prachtige plek met uitzicht over een dal. In het zonnetje, met een klein briesje was het echt genieten. Ware het niet dat ik toch wel erg opzag tegen de marathon en dan voornamelijk hindernis 3. In deze hindernis zit een enorm hoogteverschil. Daar heb ik al meerdere combinaties lelijk op de kop zien gaan EN daarna zien doorrollen. Gelukkig vindt Rudolf het alleen maar een hele grote uitdaging en dat scheelt. Bovendien weet ik dat hij echt na blijft denken en geen gekke dingen doet en dat is het allerbelangrijkste. Gelukkig ben ik altijd, zodra we gestart zijn de zenuwen de baas en dan gaat er een knop om. Het klinkt misschien een beetje raar, maar dan voel ik me net een machine die z’n ding doet.
Ik let op de route, zorg ervoor dat we exact op het tijdsschema zitten en praat in alle hindernissen met de route mee. Sommige mensen vinden dat helemaal niks, maar Rudolf wil niet zonder. Mocht hij twijfelen, ben ik er als “back-up“. Hindernis 1 liep dan ook gelijk heerlijk. Met als resultaat een 2e !!! tijd. Voor ons weer een hele stap voorwaarts in zo’n sterk deelnemersveld. Hindernis 2 was de waterbak die redelijk liep. En dan Hindernis 3, mijn grote angst. Die liep gewoonweg SUPER. Ik moest aardig werken achterop, want in het losse grind schoof de wagen als een gek, maar het was gewoon kicken. Resultaat: complimenten van jurylid Pia Skar hoe mooi we hadden gereden en ook nog eens een hele snelle 3e tijd! Maar in hindernis 4 verging ons het lachen heel even! De gesp van de streng brak, direct na poort A waardoor we de rest van de hindernis in draf hebben gedaan. Hiermee reden we de 29ste tijd BALEN. Gelukkig konden we de rust bewaren en heb ik na de finsh met 3 tyribs de boel weer vast gemaakt. We hoefden niet te overleggen, gewoon doen en weer weg. Helaas verloren we bijna een dikke minuut en moesten tijd inhalen. Dus in volle galop naar hindernis 5 en hup daar zo de hindernis weer in. Niet ideaal, want je wilt je paard tussen de hindernissen even op adem laten komen. Maar ja, te laat binnenkomen met een hele lading strafpunten ging ons niet overkomen. Ook in hindernis 6 hadden we niet een hele snelle tijd, maar in 7 waren we er weer en reden we weer een 3e tijd. Precies op tijd kwamen we over de finish, met een bigg smile. De losse streng hadden we goed overleeft en het samen goed opgelost. Fijn dat je zo blindelings op elkaar kunt vertrouwen. Het resultaat: weer in de prijzen! Een 9e plaats in de marathon. Voor ons weer een hele stap voorwaarts! Ook de marathon gaat steeds beter. foto's